Op uitnodiging van het Landes Jugend Jazz Orchester Hessen ging ik voor vijf concerten mee als soliste naar China. Het orkest en ik kennen elkaar al een paar jaar. Het staat onder bezielende leiding van dirigent Wolfgang Diefenbach. Een te gek orkest!!!! De muzikanten zijn tussen de 20 en 25 jaar, en sommigen studeren nog. Een aantal zelfs in Amsterdam. Sinds een half jaar werkt het orkest ook met een vocal group.
Het hele circus bestond uit ongeveer dertig man/vrouw: Tourmanagers, gidsen, technicus, dirigent en band. Alles was super goed georganiseerd, gelukkig! Op eigen initiatief reizen is China is lastig, dat merkte ik aan het einde toen ik mijn eigen treinkaartje naar Shanghai wilde kopen. Je moet kennelijk van te voren reserveren, dus dat werd na veel spraakverwarring 5 uur wachten, koffers in de kluis en toen maar naar een theehuis in Wuxi.

We hebben in vijf grote concertzalen gespeeld, alle in miljoenensteden.
- Beijing | concertzaal van De Verboden Stad
- Tianjin | 2 uur van Beijing met de bus, prachtig nieuw in oude stijl gebouwd theater
- Changsja |3 uur vliegen van Beijing in de provincie, grote oude zaal, nauwelijks geluid maar dan wel weer heel mooi licht
- Wuhan | 6 uur met de bus Changsha, veel noordelijker, waar we in de mooiste concertzaal stonden, net nieuw en wordt vergeleken met Carnegie Hall
- Wuxi |waar we vanuit Wuhan met een hele snelle trein naartoe gingen en waar we weer in een oude zaal speelden en de verwarming pas 15 minuten voor het concert aan mocht (blij dat ik geen piano speel...).

De zalen hadden tussen de 1500 en 2000 stoelen en zaten onveranderd vol. Het publiek reageerde bij ieder concert na enige aarzeling zeer uitbundig. Voor velen was het een eerste contact met jazz en Braziliaanse muziek. Chinezen zijn dol op zang en stellen het erg op prijs als je ook iets in het Chinees zingt. Dus....ja hoor, of ik het Chinese bruiloftslied wilde instuderen. Nou dat viel niet mee ;-))), wellicht was mijn uitspraak niet perfect, maar de Chinezen reageerden wel leuk.

Na afloop leken we wel popsterren. Ze drukten elkaar helemaal plat voor een handtekening en er waren ook heel veel kinderen, die erg hun best deden een woordje Engels te spreken. Wij werden streng bewaakt door guards. Als die het genoeg vonden, stuurden ze iedereen weg en het publiek ging dan ook heel gedwee...

Natuurlijk hebben we ook veel gezien: het plein van de Hemelse Vrede, de Verboden Stad, de Chinese Muur, de brug over de Yangtse, een prachtige oude universiteit.......het programma was helemaal vol. Uiteraard zijn het orkest, de vocal group en ik dikke vriendjes geworden. Zo intensief samen reizen en optreden schept een sterke band. Dirigent Wolfgang was dan ook uiterst gelukkig met deze 100% geslaagde tour.

En toen ging het orkest via Shanghai terug naar de sneeuw in Europa en ik naar Thailand waar het 35 a 40 graden warmer was dan in China. Zo, dat was acclimatiseren... Alles rook er naar bloemen, het zeewater was warm, en het eten heel geurig. Zomaar opeens weer op een hele andere planeet.
Eerst lekker uitrusten en toen twee mooie intieme concertjes met de Franse gitarist Gilbert Medam in het prachtige resort X2 op het eiland Koh Samui. X2 is een superplek, een 'Zen-achtige' omgeving, ver van de toeristenoorden.
Daarna weer uitrusten op een ander bountyeiland, waar ik zo vanuit mijn houten strandhuisje kon gaan snorkelen met haaien!!

Tot slot nog een paar dagen Bangkok; groot, druk en warm, maar wat boeiend! Bovendien is er een goeie jazz-scene. Een aantal muzikanten die ik vorig jaar leerde kennen, had een concert voor me georganiseerd: 'Tribute to Jobim', in de lekkere ouderwetse jazzclub 'Brown Sugar'. Een feest! En weer veel nieuwe vrienden gemaakt (kijk vooral ook op Facebook). Na het concert nog een paar biertjes met de band, daarna hotel, douchen, omkleden, naar het vliegveld en een halve dag later zomaar weer op Schiphol... Vijf weken 'on the road', maar ik droom alweer van de volgende trip!

[terug naar vorige pagina...]